Ráðlagður dagskammtur

Doktor Schteini von Schteingrimsschtein og krypplingurinn Andror eru staddir uppi í kastalaturni sínum í Kirkjuteikstan. Úti geysar villtur stormur, en á steinsteypuupphækkun fyrir framan þá er viðurstyggileg ófreskja óluð niður. Þykkir vírar liggja úr hausi ófreskjunnar og upp úr turninum. Eldingu eftir eldingu lýstur niður.


„Sjá, Andror!" orgar Dr. Schteingrimsschtein. „Í nótt storkum við sjálfum náttúrulögmálunum! En ekki dugar að standa bara hér og blaðra í alla nótt! Hleyptu nú strauminum á!"

„Já, doktor," hrín Andror og ýtir niður stórum rofa. Rafstraumur hleypur á vanskapnaðinn fyrir framan þá, og neistar fljúga hvæsandi frá rafskautunum tveimur sem eru grædd í ennið á honum.

„Já!" æpir doktor Schteingrimsschtein og steytir hnefana út í loftið. „Stormur! blástu lífi í þetta lífvana hismi sem hefur legið dautt svo mánuðum skiptir! Andaðu vanhelgu lífi í þennan kalda kropp! LÍF! VEITTU BLOGGI MÍNU LÍF!"

Skepnan kippist skyndilega til á bekknum og opnar eitt risastórt og starandi auga. Doktor Schteingrimsschtein hlær vitfirrtum hlátri.

Það þykir almennt jákvætt að veita innblástur. Innblástur er fínn. Hann er til dæmis gagnlegur við að semja sinfóníur, teikna hús og blogga. Útblástur er aftur á móti ekki fínn. Útblástur er af flestum álitinn ógeðslegur, líka af mér. Hann er ekki hægt að nota við að semja sinfóníur. Útblástur veldur bara gróðurhúsaáhrifum.

Í lífi mínu hefur hvorkið borið mikið á út- né innblæstri undanfarið. Útblæstrinum er ég að mestu saklaus af vegna þess að ég keypti mér eldrautt hjól um daginn sem ég nota við langsóttustu tilefni, og innblásturinn... ja, ég veit það ekki. Mér dettur bara ekkert í hug lengur, og hlæ ekki lengur að hlutum sem mér fannst einu sinni ógeðslega fyndnir. Ég blæs ekki inn, ég blæs ekki út.

Sem útskýrir af hverju ég hef skilið bloggið mitt rotnandi eftir í eyðimörkinni síðustu tvo mánuði. Mér dettur bara ekkert í hug, og ég er búinn að vera svolítið blúsaður yfir því undanfarið.

Eða kannski var það bara af því að ég nennti aldrei að blogga. Ég er nefnilega kominn í betra skap en þegar ég byrjaði. Eiginlega miklu betra skap.

Labels: fráblástur, gróðurhúsaáhrif, innblástur, sinfóníur, áblástur, útblástur

... og beikon, djass, egg, kaffi, Harlem, Central Park, ótrúlega massaðir miðaldra menn í hlýrabolum, Brooklyn Bridge, maður með uppblásin sundlaugarleikföng sem segir Hver vill giftast mér í kvöld...

Steini: „Jæja. Þá er það bara New York á morgun.“

Biggi: „Já, góða skemmtun maður! Hafðu það frábært þarna!“

Steini: „Takk fyrir það. Ég reyni.“

Biggi: „Þú passar þig.“

Steini: „Þetta er stór borg.“

Biggi: „Ekki gera neitt sem ég myndi ekki gera.“

Nei! Fjandinn hafi það!

Get LOOOKL ég ekki fluflufluflu lengur ÞOTUHREYFILL komið út úr mér einni óbrrrrrenglaðri setningu?


Þessi sv-sv-SV-SV-SVOOOOO--kallaða ritgerð mín gæti alveg eins verið á ENGINN VERÐUR ÓPERUSÖNGVARI ÁN ÞESS AÐ HANNA KAFBÁT luh-luh-luh latínu.

aefgbijnfb iuehg in iujdvinfevipuneffvg uerh erughreufhwmufh r 09erhgcuh 9uherg iuehf iuerg iuehg iurh iouehg oieur heiough eiugh eiugh eipu heripug hepirugh iperuh peiruhg peruhg pieuhg peirug hpiruh pieuhg peroifj wf jfejnhrohgbneipn egb neighb eihgb efihb wigfn ieb erpiug heribg ÉG eirpbg erpiugb erpiub npieugherpig uherpiu hrpiuh erpgui hepi uhepiug TÍU herpih peihug pueirhg erpuhg.

Þegar ég átti að útskrifast úr MH fyrir grilljón árum kom upp smá vandamál: Ég var fallinn í íþróttum, nánar tiltekið í fjallgönguáfanganum.

Ég þurfti endilega að falla í eina skiptið á námsferlinum á þessum krítíska tímapunkti, og fall mitt mátti rekja til þess að ég hafði einfaldlega skrópað í alltof mörgum af þeim örfáu fjallgöngum sem átti að mæta í til að klára áfangann.

Þessu var reddað. Olga íþróttakennari (sem er dæmi um yndislega manneskju í oft hörðum heimi) gerði við mig díl: Ég skyldi labba upp á Esjuna með myndavél og nýtt Morgunblað, og svo átti ég að taka mynd af mér á toppnum með blaðið þannig að dagsetningin sæjist.

Ég rölti heim og spurði mömmu hvort hún væri til í að tölta upp Esjuna með mér og hún var geim eins og Satúrnus, þannig að við keyptum okkur kókoskúlur, náðum okkur í Moggann og myndavél, drösluðumst upp á fjall, smelltum af mynd og fórum svo heim.

Niðurstaðan var sú að ég útskrifaðist, en eftir situr sú staðreynd að á tímabili var ég tæknilega fallinn í íþróttaáfanga í MH.

Þessi litla saga af námsferli mínum er bara til þess að þið hafið vissan fyrirvara á eftirfarandi prófi, sem á að sýna hvernig menntaskólatýpa ég er:

You scored as Jock. You are the ruler of the school, so to say. You have girls swooning over your muscles and your skilled in most areas of the sports arena. You know how to play a mean game of basketball. Jock 53% Punk 47% Hot 47% "Ghetto" 47% Prep 40% Emo Kid 33% Geek/Nerd 27% Loner 27% Goth 13% Stoner 7% What Highschool Clique Do You Belong To? created with QuizFarm.com

...skil ég einfaldlega ekki af hverju skáldsögur eru skrifaðar um leiðinlega hluti. Svona gervigrámygla þar sem lýst er óskilgreindri tilvistarkreppu fólks sem gerir ekkert annað en að fylla út skattframtalið sitt og týna sokkum.

Ég fatta ekki af hverju svoleiðis sögur eru kallaðar raunsæisbókmenntir. Jú, þær lýsa auðvitað hluta af lífinu; maður fyllir auðvitað út skattframtalið sitt einu sinni á ári og týnir stundum (eða oft ef maður er eins og sumir, nefni engin nöfn en ég er að tala um Steingrím Karl Teague) sokkum en í heildina eru svoleiðis hlutir ansi lítill partur af lífinu, sem í grunninn er miklu ófyrirsjáanlegra fyrirbæri.*


Dæmi: Vinur minn (nefni engin nöfn en hann getur skilið eftir komment ef hann vill) var einu sinni staddur á Sæbrautinni eftir næturbrölt, og sá fram á að ná ekki að staulast heim áður en hann örmagnaðist (ég man ekki hvort það var vegna veðurs eða vegna ástands hans þá stundina) . Til allrar hamingju gekk hann fram á yfirgefna og gamla Volkswagenbjöllu sem hafði staðið við Sæbrautina vikum saman. Þar sem vinur minn var tekin að óttast að hann yrði úti tók hann í hurðina á Bjöllunni, sem til allrar hamingju reyndist ólæst.

Fullur feginleika og þakklætis skreið vinur minn inn í skrjóðinn, og fann þar poka af hálstöflum (eða ópalpakka, eða eitthvað) og spænskukennslubókina MUNDOS . Hann hafði þarna allt til alls! Hálstöflurnar maulaði hann, sér til dægrastyttingar gat hann blaðað í MUNDOS, og þannig undi hann sér í besta yfirlæti þangað til að augnlokin á hinum sigu og hann leið útaf við umferðar- og sjávarniðinn á Sæbrautinni.

Daginn eftir var vinur minn með svolítinn móral (og hugsanlega snert af timburmönnum), enda fróm sál, þannig að hann skildi eftir bréf í Bjöllunni þar sem hann baðst afsökunar á að hafa brotist inn í bílinn og gengið í hálstöflurnar. Hann skrifaði síðan undir bréfið með nafni og skildi eftir slóðina á heimasíðuna sína. Nokkrum dögum seinna hafði Bjöllueigandinn samband í gegnum heimasíðuna og reyndist vera ung stúlka úr sama skóla og vinur minn. Hún sagði að hann skyldi ekki hafa áhyggjur, hún væri bara fegin að einhver hefði notið góðs af Bjöllunni og hálstöflunum.

Lærdómurinn af þessu öllu saman er eins og úr Sunnudagaskólanum: „Ef óttastu að fjúka og falla / á vegi þínum verður Bjalla,“ svo ég vitni nú í heimsbókmenntirnar.


Þetta finnst mér skemmtileg saga, og ef ykkur finnst hún leiðinleg er það mér að kenna fyrir að segja hana illa, ekki sögunni.

Segjum nú að þetta hefði ekki gerst í alvörunni, að þetta væri kafli í skáldsögu. Svona frásögn þætti ekki jafn raunsönn og ef ekkert hefði gerst: vinur minn hefði bara rölt heim, vaknað með hausverk daginn eftir og hefði svo ekki fundið annan sokkinn sinn.

En hin sagan er sönn,* og svona hlutir eru alltaf að koma fyrir. Á maður að gera raunveruleikann leiðinlegri en hann er, bara til að vera raunsær?

*Nokkurn veginn, ég man ekki alveg hvernig þetta gerðist. Raunverulega útgáfan var örugglega ennþá súrari.